تبلیغات
نبرد ورزشی - ورزش ؛اماتوریسم یا حرفه ای

ورزش ؛اماتوریسم یا حرفه ای

چهارشنبه 24 شهریور 1389 05:10 ب.ظ

نویسنده : نبرد ورزشی

ورزش؛

آماتوریسم یا حرفه ای

اساساً ورزش به سبک و سیاق خودجوش ظهور می کند. ورزش را باید عامل مهم در پرورش جسم و روح دانست و به صورت عمومی و همگانی یک  مزیت در زندگی افراد جامعه محسوب می شود.

همیشه یک شاخص و یا یک پارامتر که در خدمت عموم افراد اجتماع قرار می گیرد، نفع همگانی دارد و اکثریت افراد جامعه از آن منتفع می شوند ومورد رشک و حسد عده ای معدود قرار می گیرد که با تمام وجود سعی و تلاش خویش را به کار می برند تا آن را در انحصار خود قرار دهند. بناچار، مسیر نگاه، متفاوت از قبل می شود، صحبت از منافع فردی و قراردادن قید و بند به میان می آید، به نحوی که ارزشهای عمومی و فرهنگ عامیانه مبتنی بر بهره مندی از ورزش برای سلامت و پویایی جامعه رفته رفته تغییر ماهیت شکلی داده و در دراز مدت، حتی تصور اینکه تغییر ماهیت ماهوی باشد نیز زیاد دور از انتظار نیست.

پیرو همین تغییر وتطول، اساس بحث به نفع وضعیت جدید که آمیخته با مادیگرایی و اهدافی به غیر اصول اولیه ورزش است، به میان می آید. اگر ورزش را در وضعیت ساده و بی پیرایه آن که فلسفه وجودش صرفاً بهره مند شدن از مزایای آن در جهت سلامتی و نزدیک کردن ملل مختلف دنیا به یکدیگر بدانیم، می توانیم به آن کلمه آماتور اطلاق نماییم؛ یعنی ورزش در خدمت تمام علاقه مندان به آن با کارکرد عمومی برای غنی و فقیر؛ اما در تغییراتی که شاهد هستیم، ورزش را گروهی سوداگر از اصل آن جدا می کنند و با مطرح کردن عنوان حرفه ای، در واقع یک حصار آهنین با هدف جدا کردن بخش عظیمی از علاقه مندان و هدایت آن به سمتی که فقط عده ای محدود که در خدمت پول و سرمایه هستند، باعث تغییر ارزشها در ورزش از انسانی به مادی می شوند.

ورزش آماتوری در دوره ی تاریخی فعالیتش، شاهد دوره های مختلف بوده است و زمینه های پیشرفت آن با فعال شدن افراد بیشتری مهیا شده و امکان استفاده از آن برای همگان به وجود آمده است.

ورزش آماتور، متعلق به عموم مردم است، با هدف ورزش کردن با فلسفه ورزش و تفکری که مبنای انجام فعالیتهای ورزش را فقط و فقط برای سلامتی بشر و ایجاد دوستی و نزدیکی بین آنها ، قرارداده است. در اینجا منظور از حرفه ای، نفی پیشرفت های فنی و تکنیکی ورزش و ورزشکاران نیست؛ بلکه صرفاً بحث مقایسه ای جایگاههاست.

 ورزش حرفه ای امروز به بحثی پولساز، با بازیکنانی پولدار تبدیل شده است. حال سوال اساسی که مطرح است اینکه آیا ورزش را برای پول و البته پول بیشتر انجام می دهیم؟!

اگر کمی به پیچیدگی های فنی و گرایشهای مطرح در دستگاه فکری ورزش حرفه ای توجه نماییم، چند نکته در پیرامون آن مطرح  می شود؛ اول آنکه ممکن است این ذهنیت وجود داشته باشد که علی الاصول هر حرفه ای، احتیاج به پیشرفت و به اصطلاح حرفه ای یا تخصصی شدن دارد. کسی منکر این قضیه نیست؛ اما موضوع اساسی آن است که آیا در این روند به اصطلاح حرفه ای شدن، آرمانهای والای بشری در پیوند میان ملل و استفاده از ورزش و پایبند بودن به اصل آن که همان سلامتی و سالم بودن اجتماع و تعلق خاطر داشتن به روح جوانمردی است که در چیزی به نام اخلاق متبلور می شود، دستخوش تغییر و تحول اساسی می گردد و یا به طور کامل به کناری گذاشته می شود و بحث پول به میان می آید؟!

 نکته بعدی آن است که از این وضعیت جدید، چه کسانی بیشترین استفاده و با چه اهدافی می برند؟ این یک سوال اساسی است: ورزشکاران حرفه ای، چه مقدار از این وضعیت جدید منتفع می شوند؟ اگر مبنای انتفاع، پول باشد، جواب ساده و روشن است؛ اما اگر بهره برداری افراد پشت پرده باشد، به ظاهر چیزی دیده نمی شود؛ اما در بررسی عمقی مسئله، به بیراهه رفتن و از اصل دور شدن ورزش و در خدمت افراد خاصی قرار گرفتن مشاهده می شود.

وقتی ورزش از اصل دور شود، مطمئناً ساختار فکری انسانها نیز براثر حجم تبلیغات و فضای کاذبی که ایجاد می شود، دچار نوعی شک و دو دلی می گردد.

واقعیت آن است که امروزه و در پاره ای موارد تاریخی، بعضی از اشخاص، ورزش را زمینه ای برای سوء استفاده اغراض اقتصادی و سیاسی قرار می دهند. افرادی هستند که همواره می کوشند نوعی آلودگی ارزشی در فلسفه ورزش ایجاد کنند.

این گروه ارزشهای مترقی و اولیه انسانی را همگام با ورود تکنولوژی که آنها آن را در خدمت هر چه بیشتر ماشینی کردن ورزش به کار می برند، باعث ابهام آفرینی در ارزشهای اصیل ورزشی می شود.همچنین این افراد همزمان ارزش های جدید خود را که در واقع جز ناهنجاریهای مخرب چیزی دیگری نیست، از طریق بهره برداری تکنولوژیک از ورزش به افکار عمومی تزریق می کنند و همواره می کوشند که ارزشها و الگوهای جدیدی ایجاد نمایند.

امروزه این گروه از افراد، از طریق همین تحولات صورت گرفته در ورزش با تمام وجود سعی می کنند، تاثیرات ارزشی و فرهنگی را بر افکار عمومی جوامع تحمیل کنند. تکنولوژی که  بیشتربر مبنای مادیات قرار دارد و از طرف دیگر ورزش حرفه ای که در راستای مادیت حرکت می کند، دو شاخصه محسوب می گردند که در پیوند با یکدیگر به فرهنگ سازی مخرب اقدام می کنند که این فرهنگ جدید در ضدیت آشکار با بسیاری از ارزش های رایج جامعه قرار دارد؛ البته باید این نکته را در نظر بگیریم که تمام کسانی که در ورزش حرفه ای مشغول فعالیت هستند، تابع این تحولات قرار ندارند و چه بسا بسیاری از آنها ارزشها ی دیرین خویش را حفظ کرده و چه بسا از وضعیت جدید در راه آرمانهای اساسی بهره برداری می کنند.

بحث برسر جریانی است که مدعیان سازنده تمدن جهانی ندا می دهند، تاریخ سیرطبیعی خویش را می پیماید که پروسه نامیده می شود؛ اما کسانی هستند که می خواهن پروسه را به پروژه تبدیل کرده وبا تعریفی که از پروژه داریم، شخص یا اشخاصی،طرحهایی را در غالب پروژه وبرای منافع خود مورد استفاده قرار می دهند.

بی گمان آنچه در بستر اتفاقات جاری در صحنه جهانی در حال رخ دادن است، قبل از آنکه به اصطلاح به سوی مدینه فاضله مورد نظر بشریت حرکت کند، در مسیری قرار گرفته که درپی  برآورده کردن آمال اشخاص خاص است. این تغییر و تحولات در ورزش که ظاهراً سیمای سیاسی درآن دیده نمی شود با شتاب در حال جریان است.

در تحلیل نهایی آنچه مایه یاس و نا امیدی می شود، دور شدن از ارزشهای واقعی انسانی است. تمام ادیان، از جمله دین مبین اسلام و همچنین فرهنگ و آداب دیرینه ایرانیان به اصل اخلاقی در هر کار و فعالیتی تاکید کرده اند؛ چرا که انسان ها در پی کمال هستند و در این راه تاکید بر جسم و روان سالم بسیار شده است؛ بنابراین ورزش چنانچه با روح جوانمردی آمیخته شود، تبدیل به اصول اخلاقی می شود و این اخلاق در زندگی انسانها و پیروزی آنها بر نخوت ، سستی و دوری از تجمل و ناهنجاریهای اخلاقی جاودانه خواهد بود.

 




دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: - -