تبلیغات
نبرد ورزشی - ورزش مدارس

ورزش مدارس

یکشنبه 11 مهر 1389 10:29 ق.ظ

نویسنده : نبرد ورزشی

 

محمدرضا حسینی

عنوان این نوشتار، از دو کلمه استراتژیک در حوزه اجتماعی است که ارتباط تنگاتنگی درپی ریزی شالوده های پیشرفت جوامع دارد.در واقع ارتباط ارگانیک ورزش و مدرسه، فرایند تکمیلی مولفه تعلیم و تعلم را در پی دارد.

 درس ورزش مدارس به صورت اجباری در سال 1306 به برنامه هفتگی مدارس اضافه شد و رسماً پس از طی مراحل مربوطه، از 15 شهریور ماه 1306 به صورت قانون درآمده و از آن زمان با تغییراتی از جمله افزایش ساعت ورزش در مدارس دچار تحول گردیده است.

 بی شک اولین سوالی که به ذهن می رسد، آن است که چه ضرورتی به این کار وجود داشته است؟ انسان از دو منظر به صورت هیأت انسانی در جامعه شناخته می شود؛یک منظر همان بیولوژیک (اندام) و منظر دیگر، عقل و خرد است که توامان، باید به پرورش و آموزش آنها اقدام کرد.

جامعه سالم به افراد سالم و متفکر احتیاج دارد. خانواده از ارکان مهم تشکیل دهنده و یا به عبارت دیگر، سازنده جامعه است. بخش مهمی از آموزشهای اخلاقی، مدنی و پرورش در خانواده صورت می گیرد؛اما انسان ها با رسیدن به سن مشخص وارد دومین حوزه تربیتی می شوند که همان مدرسه است.

تفاوت های زیادی بین خانواده ومدرسه در چگونگی تربیت افراد وجود دارد؛ اما یک نکته مسلم است و آن اینکه چنانچه جهت دهی ها در مسیر تکاملی مرحله به مرحله درست و اصولی انجام شده باشد، بی تردید امر آموزش و پرورش دچار نقصان نخواهد شد.

متولی مدرسه، وزارت آموزش و پرورش است. آنچه که زیر بنای همه پیشرفتها را مهیا می سازد و توسعه را پایدار و به جلو می برد، یک نظام آموزشی مقتدر، پر محتوا، کارآمد، با انگیزه و مجهز به آخرین یافته های آموزشی است که در وزارت آموزش و پرورش متبلور می شود.

در واقع آموزش وپرورش از حوزه هایی محسوب می شود که هر اندازه سرمایه گذاری شود و هر میزان به اصطلاح برایش خرج شود، جای دوری نمی رود؛ چون نیروی انسانی هر کشوری برای فعالیت و توسعه به صورت پایه ای در این حوزه تربیت می شوند؛ بنابراین اختصاص بیشترین اعتبارها به آموزش و پرورش در زمان بررسی لایحه بودجه در مجلس شورای اسلامی، یک فاکتور مهم و اساسی به شمار می رود؛ اما ورزش عامل مهم دیگری است که مربوط به حوزه ی جسم و تندرستی افراد است.

مولفه تعادل در مکانیسم حرکتی و فکری انسان، عامل مهم و اساسی است. به قول قدیمی ها، عقل سالم در بدن سالم است. این اصطلاح تا چه میزان می تواند از درستی برخوردار باشد، مورد بحث این گفتار نیست؛ اما دردل خود واقعیتی بیان می کند که مبنایی است. انسانی که برخوردار از جسم سالم نباشد، همواره در اندیشه خود توان پرداختن به افق های دور دست را ندارد و همیشه به اصطلاح با خود کلنجار می رود. از طرف دیگر انسانی که دارای تفکردرست و به اصطلاح عقل سالم است، به صورت طبیعی نمی تواند در فردی که از نظر بیولوژیکی در وضعیت مناسب قرار ندارد، وجود داشته باشد. بگذریم از بعضی استثناها که قاعده ی استثنا در هر مجموعه ای وجود دارد و تعمیم آن به کل یک مجموعه نیز غیر منطقی است.

توجه به ورزش مدارس آن هم به صورت پایه ای همگام با آموزش با روشهای کارشناسی شده برای رسیدن به نقطه تعادل است. ورزش مدارس در واقع پایه ورزش ملی و قهرمانی به شمار می رود. دانش آموزان به همان مقدار که به آموزش دروس در حوزه تفکر، بینش و آشنایی با علوم مختلف نیاز دارند، به همان میزان و یا شاید بیشتر به پرورش جسم و تندرستی محتاج هستند که ارتباط مستقیم با روح و روان آنها دارد.

مدارس به صورت پایه ای، تربیت افرادی را انجام می دهند که این افراد خود در آینده باعث و بانی تحولات در جامعه خواهند شد.

ورزش مدارس این امکان را برای دانش آموزان فراهم می کند که بتوانند در مسابقات آموزشگاهی، شهری و استانی شرکت کنند و در مراحل بعدی در سطح ملی مطرح شوند. توجه به ورزش مدارس و کوشش در انجام آن چند مزیت برای اجتماع و خود دانش آموزان دارد؛ از جمله کشف استعدادهای ورزشی که با سیر مراحل لازم به تیم های ملی معرفی می شوند، جامعه پذیری دانش آموزان واحساس مسوولیت در قبال کشور خویش دو چندان می شود،آشنایی با محیط های جدید وافراد آگاه وشاید از همه مهمتر دوری از ناهنجاریهای اجتماعی از جمله مواد مخدر و مسئله اعتیاد است. این چند مورد ما را متوجه این نکته می کند که تحصیل در مدارس و در کنار آن پرداختن به امر ورزش در واقع نوعی فرهنگ سازی برای ورود افراد و نسل جوان به جامعه است که جامعه پذیری، احساس مسوولیت، مبارزه با کجروی ها، ارتباطات اصولی و منطقی در مناسبات اجتماعی، تبعیت از قوانین و عرف شناخته شده جامعه از جمله دستاوردهای آن به شمار می رود؛ اما در جامعه ما متاسفانه به ورزش مدارس بهای لازم داده نشده است. عدم توجه جدی به آن هم به دولت بر می گردد و هم به افراد جامعه. در این خصوص مسئله اعتبارات است که متولی اصلی آن آموزش و پرورش است یا سازمان تربیت بدنی؟پیچیدگی و در عین حال ساختار ارتباطی این دو دستگاه دولتی مسئله را دو چندان می کند.

 دانش آموزان و معلمان ورزشی جزو مجموعه آموزش و پرورش هستند، از طرف دیگر ورزش عموماً در ساختار سازمان تربیت بدنی قرار دارد. در اینجا باید به بخش ورزش در وزارت آموزش و پرورش اشاره کنیم که تا چه میزان توانسته در این امر فعال باشد و نوع تعاملش با مجموعه ورزش کشور چگونه بوده است. آیا این بخش از آموزش و پرورش توانسته امکانات اولیه ورزشی را فراهم آورد؟

شواهد نشانگر آن است که هنوز اهمیت ورزش مدارس از طرف دولت آنچنانکه می بایست دیده نمی شود؛ چرا که اگر به طرف دیگر قضیه بنگریم می بینیم که زنگ ورزش به زنگ تفریح تبدیل شده  و یا به ساعتی معروف گشته که اولیاء آن را به زمان مرخصی گرفتن برای فرزندان خود اختصاص داده اند. این بی توجهی باعث بروز مشکلات متعدد از جمله عدم توجه به پرورش جسم و تن سالم می گردد و بستر لازم را برای ترغیب افراد برای رفتن به سمت و سویی که در مغایرت با ناهنجاریهای اجتماعی است ، به وجود می آورد.

افزایش ساعت ورزش در مدارس از جمله اقدامات دولت در چند سال اخیر است.در بررسی این مورد باید توجه داشته باشیم که فرهنگ سازی اولین گام برای به حرکت درآوردن یک وضعیت سکون و راه رسیدن به وضعیت جدید با نگرش مثبت است. گویا ساعت ورزش و افزایش آن نیز نمی تواند موثر باشد. پس مشکل کجاست؟

 با مروری بر قانون اساسی کشور و آموزش رایگان از ابتدایی تا دیپلم، این سوال مطرح است که چرا بسیاری به هنگام تحصیل سر از آموزشگاههای خصوصی در می آورند و به همان نسبت نیز بسیاری از دانش آموزان در باشگاههای خصوصی ورزشی به فعالیت می پردازند؟! شاید ضعف در سیستم آموزش و پرورش و ورزش مدارس باشد؛ اما نمی توانیم این مسئله را به کل سیستم آموزش و پرورش تعمیم دهیم؛ ولی این یک مسئله اساسی است. شاید عدم کیفیت لازم، نبود امکانات ورزشی، انگیزه لازم، کمبود حقوق معلمان،  سالن و فضاهای ورزشی در مدارس از دیگر موارد باشد. اگر این فرض درست باشد، دولت ملزم است در اولین فرصت با افزایش اعتبارات و بهره گیری از نیروهای متخصص و متعهد نسبت به حل این معضل اقدام نماید.

همانطور که همگان باور داریم، هیچ مدرسه غیرمقاومی نباید داشته باشیم و نباید هیچ نیمکت شکسته ای در مدارس باشد و برای تشویق دانش آموزان به یادگیری از بهترین رنگها و با بهترین ترکیب ها و جذابترین نماها باید استفاده کنیم. به همان گونه که معتقدیم بهترین وسایل آموزشی از تلویزیون و کامپیوترو کتاب و آزمایشگاه باید در دسترس دانش آموزان باشد. منطقی است به همان نسبت نیز زمین ورزشی و سالن بازی در نظر گرفته شود.

اگر ایمان داریم به اینکه مدنیت، شهروندی و احترام به قانون و مقدسات و آیین و شعائر مذهبی را از خانواده و البته مدرسه به دانش آموزان آمزش داده شود، باید به این درک و باور هم رسیده باشیم برای مبارزه با نخوت، سستی و اعتیاد و مبارزه با ناهنجاریها اجتماعی عاملی بنام ورزش قرار دارد که باید به آن ارزش ویژه ای بخشید.

کارشناسان بر این باورند که طراحی محیطی آرام و دوست داشتنی در کلاس های درس، می تواند تاثیر شگرفی در فرآیند آموزش دانش آموزان داشته باشد؛اگر چه در برخی کشورها، استانداردهایی برای دکوراسیون کلاسهای مدارس تعیین شده است؛ اما متاسفانه بیشتر کشورها به ویژه  جهان سومی ها به این مهم کوچکترین توجهی ندارند.

همانگونه که مسئله تغذیه در مدارس مورد توجه دولت قرار گرفته و برای جلوگیری از پوکی استخوان شیر توزیع می شود و یا برای مقابله با کوتاهی قد دانش آموزان تمهیداتی اندیشیده شده، انتظار می رود؛ مسئله ورزش مدارس که کم اهمیت تر از این موارد نیست، مورد توجه جدی قرار گیرد؛ اگر چه تلاشهای بسیار شده است؛ اما همچنانکه می بینیم پرداختن بیشتر به آن جزو نیازهای جدی محسوب می شود. اساسی ترین مرحله برای داشتن جامعه با سواد با تن سالم، همانا ورزش مدارس است.

 




دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: - -