تبلیغات
نبرد ورزشی - دخالت دولت ،ورزش را تهدید می کند

دخالت دولت ،ورزش را تهدید می کند

چهارشنبه 24 شهریور 1389 04:47 ب.ظ

نویسنده : نبرد ورزشی

حسین شاه حسینی، اولین رییس سازمان ورزش و کمیته المپیک جمهوری اسلامی ایران:

دخالت دولت، ورزش ایران را تهدید می کند

حسین شاه حسینی، از مبارزان قبل از انقلاب در مصاحبه با مجله «تماشاگر» از شرایط ورزش قبل از انقلاب و آغازین روزهای انقلاب و زمانی می گوید که به قول خودش رییس موقت سازمان تربیت بدنی در دوران دولت موقت جمهوری اسلامی بود.

وی در آغاز مصاحبه، از فلسفه اصلی ورزش و تحت الشعاع قرار گرفتن آن د ر حلقه مادیات سخن می گوید: «اصل ورزش بر ایجاد وحدت و دوستی بین ملل و اقوام مختلف بنا شده و از اول قرار بود با توسعه ورزش در جوامع، مردم به سوی سلامت و دوستی و وحدت تشویق شوند. 5 حلقه المپیک، نماد 5 قاره جهان است که زنجیره وار برای رفاه و آسایش مردم دست به دست هم داده اند و رنگ این حلقه ها نیز نشان دهنده رنگ مردم ملل مختلف است؛ اما متاسفانه جنبه های معنوی از ورزش رخت بر بسته و فرهنگ مادیگرایی این دوستی را تحت الشعاع قرار داده است.»

وی در خصوص ورزش المپیک و تغییراتی که در اهداف ورزشی آن صورت گرفته، معتقد است: «از ابتدا قرار نبود که ورزش المپیکی با پول همراه شود؛ اما امروز کشورهایی که تمکن مالی  بیشتری دارند، ورزش را خرید و فروش می کنند و ورزشکارانی  راکه از خاک و مال کشورشان به جایگاه های بالا رسیده اند،می خرند.آن ها هر روز قوانین را عوض می کنند تا به اهدافشان برسند.»

شاه حسینی در ادامه به بحران های اخلاقی و تاثیرات آن برنگرش ورزشکاران اشاره و تاکید می کند: «در حالی که هدف را از پایه آلوده کرده اند، ورزشکاران هم تغییر کرده اند. ورزشکاری که از خاک و مال این کشور رشد می کند و با پشتیبانی مردم به درجات بالا می رسد، میلیون ها و میلیاردها پول می گیرد تا حاضر شود، ورزش کند. این معضل نیز ناشی از بحران های اخلاقی است که در حاشیه قدرت و شهرت حاصل از ورزش تبدیل به فساد شده است.»

اولین رییس سازمان ورزش و کمیته المپیک جمهوری اسلامی ایران در پاسخ به این سوال که شما معتقدید که در سالهای اخیر، اصل ورزش از جانب گردانندگان آن دچار تحریف شده است، اظهار می دارد: «بله؛ زیرا در زمانی که ما ورزش را آغاز کردیم، ورزش فقط سلامتی و کسب افتخار برای کشور بود. قبل از اینکه من رییس اولین دوره اداره ورزش جمهوری اسلامی ایران شوم، انتخاب مسوولان و مدیران ورزشی انتصابی بود. در آن زمان شاپور غلامرضا، رییس ورزش کشور بود؛ اما از زمانی که ورزش در دوران جمهوری اسلامی ایران آغاز شد، ما به دنبال انتخابی کردن کرسی ها بودیم»

وی در ادامه پیرامون کمیته ملی المپیک و تغییرات رخ داده در آن می گوید: «کمیته ملی المپیک نیز شکل جدید به خود می گرفت. طبق ضوابط، کمیته جهانی المپیک، باید حداقل 16 فدراسیون تشکیل می داد. طبق این ضوابط، کمیته ملی المپیک مردمی بوده و هزینه های آن نیز باید توسط مردم تامین می شد؛ چرا که وقتی بودجه های آن توسط دولت تامین می شد، مجبور بود از نظرات دولت تبعیت کند.»

شاه حسینی در ادامه پاسخ به این پرسش و تاکید بر داشتن تجربه برابر مدیران ورزشی و با اشاره به دیدگاههای حاکم در اواخر رژیم قبلی و شرایط ابتدایی پس از انقلاب اسلامی چنین توضیح می دهد: «در زمان آغاز انقلاب اسلامی نیز شاپور غلامرضا طی نامه ای به کمیته بین المللی المپیک، خود را برای دوره بعد معرفی کرده بود و اصرار داشت که باز هم به عنوان رییس کمیته ابقا شود. می خواهم بگویم که این طور سمت ها برای آنها یک امتیاز بزرگ محسوب می شد. اصلاً مهم نبود که رییس این دستگاه دارای تجربه ورزشی باشد یا نه، چه اینکه خود محمدرضا شاه مخلوع هم رییس افتخاری ورزش بود؛ اما ابتدای انقلاب شرایط تغییر ]نمود[ و بار دیگر ورزش هویت اصلی خود را پیدا کرد؛ گر چه با مرور زمان شرایط تغییر کرد و کسب مقام و شهرت و درآمدهای میلیاردی برای ورزشکاران ارزش بیشتری یافت.»

وی در خصوص تدوین قوانین ورزشی می گوید: «تدوین قوانین توسط من و همکارانم صورت می گرفت. در آن زمان که مسوولیت اداره ورزش برعهده من گذاشته شد، قانون اساسی در حال تدوین بود. من نیز به مجلس و شورای انقلاب رفتم و مذاکراتی را در خصوص اضافه شدن ورزش به قوانین انجام دادم. از آنجایی که دولت موقت بود، ریاست من نیز در اداره ورزش موقتی بود. به خاطر موقتی بودن، مسابقاتی برگزار کردیم که از میان افراد برتر، روسای فدراسیون ها را انتخاب کنیم. در آن زمان تنها 17 استان داشتیم. به تمام استان ها اعلام کردیم که در 16 رشته ورزشی مسابقه قهرمانی برگزار کنند و اسامی نفرات برتر را به ما بدهند. از میان این نفرات 3 نفر معرفی شدند که رییس تربیت بدنی 2 نفر را انتخاب کرد. از این تعداد نیز دولت یک نفر را انتخاب می کرد تا مسوولیت فدراسیون مربوطه را برعهده بگیرد؛ البته از همان زمان تلاش می کردیم که مقرراتی وضع شود تا دخالت و نظارت دولت در ورزش تعدیل شود. بعد از تشکیل فدراسیون نیز مدارک و درخواست عضویت را به کمیته بین المللی المپیک فرستادیم وبا تایید کمیته جهانی عضو این مجمع شدیم.»

شاه حسینی در پاسخ به سوال که« ریاست واحد سازمان ورزش وکمیته ملی المپیک هم در این قوانین بود» ، اینگونه بیان می کند:« خیر.همانطور که گفتم ضوابط کمیته بین المللی المپیک،مردمی بودن این مجمع در تمام کشورها بود. ما نیز تلاش کرده بودیم تا حدامکان حضور دولت و اعتبارات دولتی را در کمیته محدود کنیم.»

اولین رییس سازمان ورزش و کمیته المپیک جمهوری اسلامی ایران  درپاسخ به این سوال که« چرا خود شما به عنوان اولین رییس اداره ورزش کشور، همزمان ریاست کمیته ملی المپیک را برعهده گرفتید»،ابراز می دارد: « در آن زمان شرایط با هم اکنون متفاوت بود. رییس کمیته المپیک در آن زمان شاپور بود. او نیز همچنان تلاش می کرد تا این سمت را حفظ کند. با کمک چند کشور اروپایی نیز نزدیک به محقق شدن اهدافش بود؛ اما طی تماس هایی که ما با وزارت امور خارجه گرفتیم، به کمیته بین المللی المپیک اعلام شد که دولت در ایران تغییر کرده است. طی مذاکراتی که وزارت خارجه با کمیته بین المللی داشت، شرایط را تشریح کرده و از وضعیت کنونی کشور خبر دادیم. آنها نیز پس از اطمینان از این گفته ها، درخواست شاپورغلامرضا را رد کردند. در همان زمان از من خواستند که به صورت موقتی این سمت را برعهده بگیرم تا با مشخص شدن وضعیت و سرفرصت، فرد دیگری را برای این کار انتخاب کنند. از این رو من به عنوان رییس کمیته ملی المپیک ایران به کمیته بین المللی المپیک معرفی شدم و با تایید این مجمع، مسوولیت خود را آغاز کردم.»

شاه حسینی در خصوص برگزاری انتخابات پس از تدوین اساسنامه ورزش و آیین نامه جدید و چگونگی تعیین خط مشی ورزش بر اثر دخالت دولت می گوید: «به رغم تدوین اساسنامه و آیین نامه جدید، ظاهراً انتخابات شورایی و انتخابی بود؛ اما واقعاً انتصابی بود. وقتی قدرت سازمان تربیت بدنی افزایش پیدا کرد، کمیته ملی المپیک هم تحت تاثیر آن قرار گرفت. از طرفی به دلیل دخالت مستقیم دولت در سازمان تربیت بدنی، سیاست های دولت نیز خط مشی اصلی ورزش را تعیین می کرد؛ یعنی با تغییر در دولت ها، ساختار و تشکیلات و برنامه های ورزش نیز تغییر می کرد.»

وی با قراردادن ورزش در مرتبه معنویت خواستار توجه به هدف اصلی ورزش شد که در اصل و هویت آن قرار دارد و گفت: « ورزش یعنی معنویت. هرگاه از معنویت فاصله بگیریم؛ یعنی از اصل و هویت ورزش هم فاصله گرفته ایم، به همین خاطر مسوولان و مدیران و ورزشکاران نه تنها در تهران و ایران، بلکه در تمام جهان باید بار دیگر هدف اصلی ورزش را به خاطر بیاورند؛ گر چه متاسفانه در ورزش ایران، دخالت دولت و تصمیم گیری دولتی ها باعث شده اصل ورزش زیر سوال برود.»

شاه حسینی، مشکل ورزش ایران را تاثیر حکومت و قدرت می داند و یاد آور می شود: «همان طور که در صحبت هایم اشاره کردم، مشکل ورزش ما پیش از انقلاب، تاثیر گذاری حکومت و استفاده از قدرت بود. امروز نیز همین اتفاق به شکل دیگری ورزش ایران را تهدید می کند.»

وی در پایان این مصاحبه به مشکلات زمان مسوولیت خود در دو سازمان ورزش و کمیته ملی المپیک اشاره می کند و همزمان در مقایسه وضعیت امروز ورزش با گذشته، پیشرفتهای علمی و حرفه ای مدیران و بزرگان را مورد تقدیر قرار می دهد و همچنین بی توجهی به این سرمایه های ورزشی را عامل به قهقرا رفتن ورزش ایران اعلام می کند و معتقد است:« زمانی که من مسوولیت دو سازمان ورزش و کمیته ملی المپیک را برعهده داشتم، قحط الرجال بود و هدف ما تدوین قانون بود؛ اما امروز ورزش کشور با پیشرفت های علمی و حرفه ای، مدیران و بزرگان قابلی دارد. از این رو ادامه روند کنونی و بی توجهی به سرمایه های ورزش، ورزش ایران را به قهقرا می کشاند؛ لذا امیدوارم ساختار ورزش به مسیر مردمی خود باز گردد و هدف از ورزش، سلامت مردم و ایجاد وحدت و همدلی باشد.»

 




دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: - -